Korte uitleg
Ik kwam een risicomodel op het spoor dat op basis van patiëntkenmerken zou kunnen voorspellen of een patiënt goed ingesteld zou kunnen raken op een vitamine-K-antagonist. Behandeling met vitamine-K-antagonisten is duidelijk veiliger en effectiever als het deel van de tijd waarin de INR in het streefgebied zit, hoog is. In een tijd waarin een DOAC nog niet de standaardbehandeling was, zou dit een nuttig hulpmiddel kunnen zijn om te bepalen wie een vitamine-K-antagonist kan proberen, en wie beter direct met een DOAC kan starten.
Ik kwam het risicomodel op het spoor naar aanleiding van een artikel waarin het effect werd beschreven bij mensen die vanwege een veneuze trombo-embolie zouden beginnen met een vitamine-K-antagonist. Het artikel onderscheidde een hoog- en een laagrisicogroep, op basis van de score. De kansen in de hoog- en laagrisicogroep waren statistisch verschillend (dus de kans dat het gevonden verschil op toeval berustte was klein), maar de kansen waren nauwelijks verschillend.
Om te onderzoeken of dit anders was bij mensen met atriumfibrilleren, heb ik alle
(tot dan toe) gepubliceerde studies op een rij gezet.
Mij viel op dat het gebruik van de score een beetje rommelig was:
het ene artikel zei dat een lage score een goede instelling voorspelde,
terwijl het andere artikel zei dat een hoge score een slechte instelling voorspelde.
(Dit lijkt potato-potato maar maakt wel uit als je wil testen hoe goed het werkt).
We hebben daarom een simulatietechniek gebruikt om dit over de artikelen gelijk te trekken:
een hoge score voorspelt een slechte instelling.
We vonden dat, ook hier, de hoog- en laagrisicogroepen statistisch verschillend waren,
maar dat de verschillen in de praktijk erg klein zijn.
Mijns inziens zijn de verschillen zelfs te klein om in de praktijk nuttig te zijn.
Grappig detail is dat dit artikel regelmatig wordt geciteerd, omdat mensen nog steeds onderzoek doen naar deze score. 🙄
Lees dit artikel
Gepubliceerd als van Miert JHA, Bos S, Veeger NJGM, Meijer K. Clinical
usefulness of the SAMe-TT2R2 score: A systematic review and
simulation
meta-analysis.
Nagler M, editor. PLOS ONE. 2018 Mar 13;13(3):e0194208
Dit artikel is open-access beschikbaar en dus volledig gratis te lezen.
Doe zelf de simulatie
De code van dit artikel is vrij beschikbaar op GitHub. Ik maak hierbij gebruik van R, een vrij softwarepakket.
Abstract
Background
Vitamin K antagonist (VKA) therapy is safer and more effective when patients have a high time within the therapeutic range and low international normalised ratio variability. The SAMe-TT2R2 score aims to identify those at risk for poor VKA control. Objectives
To evaluate the predictive value and clinical usefulness of the SAMe-TT2R2 score to identify those at risk for poor VKA control.
Methods
We performed a systematic review in MEDLINE and Embase for original research papers assessing the SAMe-TT2R2’s relation to poor TTR. We performed a meta-analysis where scores ≥ 2 and ≥ 3 predicting TTR < 70%. When studies evaluated other cutoffs for TTR or SAMe-TT2R2, they were harmonised by multiple simulations with patient characteristics from the individual studies, if the data were available.
Results
16 studies were identified and used in the meta-analysis: 4 and 2 times directly, 8 and 8 times harmonised for scores ≥ 2 and ≥ 3, respectively (not all studies provided information about both cutoffs). The sensitivities and specificities were too heterogeneous to pool. The positive likelihood ratios were 1.25 (1.14-1.38) for a score ≥ 2, and 1.24 (1.09-1.40) for a score ≥ 3; the negative ones were 0.87 (0.82-0.93) and 0.96 (0.91-1.02), respectively. This shows that the post-test probabilities hardly differ from the prior probability (prevalence).
Conclusion
The SAMe-TT2R2 score does predict low TTR, but the effect is small. Its effect on individual patients is too limited to be clinically useful.